Hipoterapia to ogół zabiegów terapeutycznych, do których wykorzystuje się konia. Hipoterapia jest zazwyczaj terapią wspomagającą inne metody leczenia. Niekwestionowaną zaletą hipoterapii jest jej uniwersalność. Profesjonalnie prowadzona hipoterapia oddziałuje na sferę ruchową i sensoryczną człowieka, a także jego funkcjonowanie psychiczne i społeczne.

Hipoterapia zalecana jest w leczeniu schorzeń i niesprawności:

• Mózgowe porażenia dziecięce (MPD), wśród nich szczególnie:
  - przewaga niedowładów w kończynach dolnych (diplegie-diparezy, paraplegie-paraparezy)
  - postacie pozapiramidowe
  - postacie ze słabym tułowiem
  - postacie z zaburzeniami równowagi,
  - postacie z tendencją do przywiedzeniowego ułożenia kończyn
  - momenty, w których dzieci MPD rozpoczynają lub doskonalą siadanie, wsiadanie lub chodzenie
• Inne niż MPD porażenia i niedowłady spastyczne, wiotkie i dyskinezy (np. pourazowe)
• autyzmy dziecięce
• zespół Downa
• opóźnienia psychoruchowe
• kręcz karku
• stwardnienie rozsiane (SM) - tylko łagodne formy hipoterapii
• postępujące dystrofie mięśniowe
• rozszczepy kręgosłupa (Spina Biffida) po zoperowaniu towarzyszącej przepukliny oponowej lub oponowo-rdzeniowej
• skrzywienia boczne kręgosłupa (skoliozy) I stopnia, do 20 °
• wady postawy (prócz rozpoznań: plecy płaskie, plecy wklęsłe)
• choroba Scheurmanna (nie obejmująca odcinka lędźwiowego kręgosłupa, nie w ostrej fazie choroby)
• dysplazje bioder (poza przypadkami częstych zwichnięć, najlepiej po rekonstrukcyjnej operacji)
• artrogrypozy (poza przypadkami dużych przykurczy biodrowych)
• stany po urazach kręgosłupa i rdzenia (późna faza usprawniania, nie w uszkodzeniach części szyjnej)
• przykurcze i ograniczenia ruchomości mięśni i stawów (po urazach, operacjach, unieruchomieniach, szczególnie dotyczące pasa biodrowego)
• stan po amputacjach kończyn (szczególnie dolnych)
• wady słuchu, wzroku
• zaburzenia koordynacji słuchowej i wzrokowej
• zaburzenia emocjonalne i adaptacyjne towarzyszące alkoholizmowi, narkomanii
• nerwice, szczególnie wegetatywne,
• zwyrodnienia stawów biodrowych (fazy wczesne, niezaawansowane)
• nadwaga i otyłość
• w zaparcia nawykowe (szczególnie dzieci)
• choroby krążenia (późna rehabilitacja stanów pozawałowych, poudarowych, nadciśnienia w specjalnych warunkach)

   

Prosimy o zwrócenie uwagi na fakt, że na zajęcia hipoterapii pacjent powinien zostać skierowany przez lekarza, który indywidualnie rozpatrzy ewentualne przeciwwskazania.